Na moście Poniatowskiego

Na moście Poniatowskiego Wiatr śnieg ukośnie rozkłada Na moście Poniatowskiego Śniegiem kurzy balustrada Ile razem dróg przebytych? Ile ścieżek przedeptanych? Ile deszczów, ile śniegów Wiszących nad latarniami? Ile listów, ile rozstań Ciężkich godzin w miastach wielu? I znów upór, żeby powstać I znów iść, i dojść do celu Latarnia w oczy nas razi Ośnieżona do połowy Niewiele ludzi zgromadził Przystanek autobusowy Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej Szybuje czas bez wytchnienia A ja chciałbym twoje ręce Ocalić od zapomnienia Twe oczy jak piękne świece A w sercu źródło promienia Więc ja chciałbym twoje serce Ocalić od zapomnienia Tylko nas dwoje. Stoimy Przy tym przystanku nad rzeką Dwoje ludzi w głębi zimy Jak w głębi lasu białego Dwoje ludzi w głębi zimy Na moście Poniatowskiego Dwoje ludzi w głębi zimy Na moście Poniatowskiego